Επιστροφές = Καταστροφές
γράφει ο Λεωνίδας Θεοδωρίδης
Και αφού είπαμε καμιά εκατοστή φορές «χρόνια πολλά, καλή χρονιά», ήρθε η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα μας στην πραγματικότητα. Οι Μάγια είχαν δίκιο, το 2012 θα είναι η καταστροφή μας, σε βαθμό τέτοιο, που θα παρακαλάμε να πέσει ο μετεωρίτης μία ώρα αρχύτερα. Το πενθήμερο θα γίνει τετραήμερο, το οχτάωρο θα γίνει τετράωρο, και τα περιβόητα one-euro-jobs με την ώρα θα γίνουν καθεστώς. Ο Άγιος Βασίλης ήταν πολύ γενναιόδωρος φέτος. Και τι δε μας έφερε! Περαίωση, ΕΤΑΚ, δεύτερη δόση χαρατσιού, τέλη και μία φορο-καταιγίδα, που θα μας πάρει και θα μας σηκώσει. Το νέο έτος μάς βρήκε με κλειστά φαρμακεία, σοβαρές ελλείψεις στα σουπερμάρκετ, αύξηση τιμών, συλλογικές συμβάσεις, μειώσεις και στον ιδιωτικό τομέα, και πάει λέγοντας.
Όμως, μας έφερε και κάτι άλλο. Όχι, δεν έφερε υπομονή, ούτε κουράγιο έφερε ούτε δύναμη. Μυαλά έφερε. Όποιος δεν έχει να περάσει να πάρει ένα και όσοι έχουν ας πάρουν ένα εφεδρικό. Δεν ξέρεις ποτέ, εύκολα μπορεί να το χάσει κανείς. Τώρα, τι κάνουμε μ’ αυτό το νέο μυαλό; Πριν το ενεργοποιήσουμε, το βάζουμε να φορτίσει περίπου οχτώ ώρες. Ενδείκνυται ο ύπνος. Κοιμηθείτε καλά, είναι κάτι σαν μία ανασυγκρότηση δίσκων. Δεύτερο βήμα, πατήστε [ΟΝ]. Δε θα σας ζητήσει κανέναν κωδικό. Μόνο κάποιες πληροφορίες. Πείτε δυνατά και καθαρά στο μυαλό σας: ποιός είστε, τι έχετε κάνει, τι έχετε περάσει, τι έχετε καταφέρει έως τώρα. Δώστε προσοχή σε αυτές τις πληροφορίες, θα ανατρέξουμε πολλές φορές φέτος. Τρίτο και τελευταίο βήμα. Κάντε μετατροπή όλων των λέξεων και φράσεων του τύπου: υπομονή, κουράγιο, κάνω κράτει, ανοχή, κοροϊδία… είμαι αγανακτισμένος, απόφαση, δράση και αγώνας.
Μετά πατάμε το [START] και αρχίζουν οι στροφές. Από κει και πέρα ο καθένας ας καταλάβει μόνος του τι και ποια ζωή θέλει να συνεχίσει και με ποια πρόσωπα και καταστάσεις. Οι δικαιολογίες τελείωσαν. Δεν υπάρχει κανένα άλλοθι. Αυτοκατηγορηθείτε! Μιλάς στο τηλέφωνο με τη φίλη σου και εγώ περιμένω εδώ και μία ώρα να κάνω ανάληψη; Βρίσιμο! Δεν έχεις ψιλά για να μου δώσεις ρέστα; Δεν το αγοράζω, πάω αλλού. Δε σου κάνει το εικοσάευρω, κύριε ταξιτζή; Πόρτα και γεια σας! Δεν έχεις τον καπνό και τα φιλτράκια μου; Κλείσ’ το! Απλά τα πράγματα. Η επιλογή που ζητήσατε δεν είναι εφικτή!
Μην αυταπατάστε, δε θα τα φορτώσουμε στον κόκορα, ούτε θα το παίξουμε Αμερικάνοι, κάθε άλλο. Συνειδητή δράση αντίδραση. Δε μας κάνεις, δε σου κάνω, πάμε παρακάτω. Έτσι θα γλιτώσουμε από άσκοπο άγχος και σπατάλη χρόνου. Όσο στην προσωπική, τόσο και στην κοινωνική μας ζωή. Στην εργασία μας να αρχίζουμε να γινόμαστε υπεύθυνοι άνθρωποι και πολύ περισσότερο στις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Να λέμε και κανένα «όχι», δε θα πάθει κανείς τίποτα. Στην αγάπη και στον έρωτα όποιος κουνιέται πολύ, στη μαμά! Κανένας δε ζητάει, πλέον, ούτε σπίτια ούτε αυτοκίνητα ούτε μαγειρέματα ούτε σιδέρωμα. Κατανόηση, συνεννόηση και καλό κρεβάτι! Δεν τα έχεις; "Adiόs, amigo", που λέει και μία Μεξικάνα φίλη μου. Και όταν θα έρθει η στιγμή της κάλπης, δηλαδή αν θα έρθει φέτος, να σκεφτούμε πολύ καλά τι θα ρίξουμε. Ειδάλλως, θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας.
Όσο για την πολυδιαφημισμένη καταστροφή την 20.12.2012, ναι, είναι αλήθεια! Ο κόσμος αυτός τελειώνει. Όλα είναι πλέον στο φως. Όποιος δεν έχει να κρύψει τίποτα δε φοβάται τίποτα. Παλιές στενόμυαλες ιδέες, κρυφά και υποχθόνια παιχνίδια λαμβάνουν τέλος. Στο νέο αυτόν κόσμο όλοι έχουν φωνή, ο καθένας μπορεί να δημιουργεί, να εκφραστεί, να δίνει και να παίρνει συναισθήματα, κοντά ή μακριά. Η ύλη θα πάρει κατώτερο ρόλο, οι νέοι άνθρωποι που γεννιούνται θα σκέπτονται και θα πράττουν αλλιώς. Και εμείς θα αναγκαστούμε να ακολουθήσουμε. Όποιος δεν κάνει, δεν μπορεί ή δε θέλει θα παραγκωνιστεί.
Αυτός ο χρόνος μοιάζει με ένα τεράστιο λουκέτο που μπαίνει την κατάλληλη στιγμή εκεί που ξέρει και πρέπει! Το ξεκαθάρισμα του χρόνου, μία κοσμική διαλογή και απαραίτητη προεργασία πρακτικά, οργανικά και ψυχικά. Οι φόβοι και οι αμφιβολίες δε θα χωρέσουν στη νέα εποχή. Το 2012 είναι η τελευταία διορία να αναδιοργανωθούμε, να βγάλουμε από πάνω μας τα κόμπλεξ και να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει το τέλειο όπως εμείς νομίζουμε ή θέλουμε να ορίσουμε ως τέλειο, λάθος, σωστό ή κακό. Σεβασμός στον εαυτό μας και μετά στο συνάνθρωπό μας. Οι «δεινόσαυροι» να φεύγουν! Τα κανάλια να κλείσουν όλα αν δεν έχουν να μας προβάλλουν κάτι πραγματικά ενδιαφέρον. Δεν είχαμε φαγούρα να δούμε τον κάθε ξεχασμένο τραγουδιστή ή ηθοποιό να κάνει πατινάζ. Να πάνε να παίξουνε στο σανίδι όπως κάνουν και οι άλλοι, αν «το» έχουν, αλλά, βλέπετε, δεν κάνουν για το μικρόφωνο και το σανίδι, γι’ αυτό μας τους κοτσάρουν στο γυαλί. Εφημερίδες, περιοδικά και άλλα όργανα εξουσίας να κλείσουν επίσης. Μάθαμε να φτιάχνουμε παστίτσιο, φτάνει. Ούτε θα πάω στο Ντουμπάι το καλοκαίρι, όποτε να μη χαίρονται. Και 0,50 λεπτά να πάνε τα έντυπα του Τύπου, ούτε οι ίδιοι δε θα τα αγοράσουνε πλέον.
Δάσκαλοι και καθηγητές να πάνε σπίτι αν βαριούνται. Κανένας μαθητής δεν μπορεί σήμερα να αντέξει κάθε μέρα την ίδια φάτσα για 45 ή και περισσότερα λεπτά, μπροστά σε έναν απαρχαιωμένο πίνακα να μουρμουράει στον ίδιο τόνο ολόκληρα κατεβατά. Αυτό είναι του 2012 το εκπαιδευτικό βασανιστήριο: Δε μαθαίνει κανείς τίποτα. Να δώσουν χώρο σε νέους εκπαιδευτικούς με όρεξη και οπτικοακουστικά μέσα. Όσο για τα βιβλία, πολύ καλά κάναμε, έπρεπε να τα είχαμε πετάξει από καιρό. Αν θέλουμε να κάνουμε καλό στην υγεία μας, να φύγουν οι τσάντες με τα εκατό κιλά βιβλία. Αν θέλουμε να κάνουμε καλό στο περιβάλλον, να φύγουν τα τετράδια και τα μπλοκ και να αφήσουμε και κανένα δέντρο όρθιο! Ή μήπως να γυρίσουμε και στις λίθινες στήλες; Είπαμε, τέλος αυτά που ξέραμε. Μία χώρα της οποίας οι επιστήμονες φιγουράρουν στα πιο προηγμένα τεχνολογικά ιδρύματα του κόσμου είναι ανεπίτρεπτο να πορεύεται ακόμα με αυτές τις σαχλαμάρες!
Και εδώ πατάω [pause], γιατί φέτος έχουμε να πούμε και να κάνουμε πολλά… Όποιος θέλει ακολουθεί. Οι υπόλοιποι όπως φεύγουν να κλείσουν την πόρτα, Ιανουάριος είναι, παγώσαμε… Α, και κάποιος να πει στους cdάδες ότι τα πετάξαμε τα cd player εδώ και χρόνια. Μου θυμίζουνε τους κασετάδες του ’90.
Καλή Χρονιά
Λεωνίδας Θεοδωρίδης
Όμως, μας έφερε και κάτι άλλο. Όχι, δεν έφερε υπομονή, ούτε κουράγιο έφερε ούτε δύναμη. Μυαλά έφερε. Όποιος δεν έχει να περάσει να πάρει ένα και όσοι έχουν ας πάρουν ένα εφεδρικό. Δεν ξέρεις ποτέ, εύκολα μπορεί να το χάσει κανείς. Τώρα, τι κάνουμε μ’ αυτό το νέο μυαλό; Πριν το ενεργοποιήσουμε, το βάζουμε να φορτίσει περίπου οχτώ ώρες. Ενδείκνυται ο ύπνος. Κοιμηθείτε καλά, είναι κάτι σαν μία ανασυγκρότηση δίσκων. Δεύτερο βήμα, πατήστε [ΟΝ]. Δε θα σας ζητήσει κανέναν κωδικό. Μόνο κάποιες πληροφορίες. Πείτε δυνατά και καθαρά στο μυαλό σας: ποιός είστε, τι έχετε κάνει, τι έχετε περάσει, τι έχετε καταφέρει έως τώρα. Δώστε προσοχή σε αυτές τις πληροφορίες, θα ανατρέξουμε πολλές φορές φέτος. Τρίτο και τελευταίο βήμα. Κάντε μετατροπή όλων των λέξεων και φράσεων του τύπου: υπομονή, κουράγιο, κάνω κράτει, ανοχή, κοροϊδία… είμαι αγανακτισμένος, απόφαση, δράση και αγώνας.
Μετά πατάμε το [START] και αρχίζουν οι στροφές. Από κει και πέρα ο καθένας ας καταλάβει μόνος του τι και ποια ζωή θέλει να συνεχίσει και με ποια πρόσωπα και καταστάσεις. Οι δικαιολογίες τελείωσαν. Δεν υπάρχει κανένα άλλοθι. Αυτοκατηγορηθείτε! Μιλάς στο τηλέφωνο με τη φίλη σου και εγώ περιμένω εδώ και μία ώρα να κάνω ανάληψη; Βρίσιμο! Δεν έχεις ψιλά για να μου δώσεις ρέστα; Δεν το αγοράζω, πάω αλλού. Δε σου κάνει το εικοσάευρω, κύριε ταξιτζή; Πόρτα και γεια σας! Δεν έχεις τον καπνό και τα φιλτράκια μου; Κλείσ’ το! Απλά τα πράγματα. Η επιλογή που ζητήσατε δεν είναι εφικτή!
Μην αυταπατάστε, δε θα τα φορτώσουμε στον κόκορα, ούτε θα το παίξουμε Αμερικάνοι, κάθε άλλο. Συνειδητή δράση αντίδραση. Δε μας κάνεις, δε σου κάνω, πάμε παρακάτω. Έτσι θα γλιτώσουμε από άσκοπο άγχος και σπατάλη χρόνου. Όσο στην προσωπική, τόσο και στην κοινωνική μας ζωή. Στην εργασία μας να αρχίζουμε να γινόμαστε υπεύθυνοι άνθρωποι και πολύ περισσότερο στις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Να λέμε και κανένα «όχι», δε θα πάθει κανείς τίποτα. Στην αγάπη και στον έρωτα όποιος κουνιέται πολύ, στη μαμά! Κανένας δε ζητάει, πλέον, ούτε σπίτια ούτε αυτοκίνητα ούτε μαγειρέματα ούτε σιδέρωμα. Κατανόηση, συνεννόηση και καλό κρεβάτι! Δεν τα έχεις; "Adiόs, amigo", που λέει και μία Μεξικάνα φίλη μου. Και όταν θα έρθει η στιγμή της κάλπης, δηλαδή αν θα έρθει φέτος, να σκεφτούμε πολύ καλά τι θα ρίξουμε. Ειδάλλως, θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας.
Όσο για την πολυδιαφημισμένη καταστροφή την 20.12.2012, ναι, είναι αλήθεια! Ο κόσμος αυτός τελειώνει. Όλα είναι πλέον στο φως. Όποιος δεν έχει να κρύψει τίποτα δε φοβάται τίποτα. Παλιές στενόμυαλες ιδέες, κρυφά και υποχθόνια παιχνίδια λαμβάνουν τέλος. Στο νέο αυτόν κόσμο όλοι έχουν φωνή, ο καθένας μπορεί να δημιουργεί, να εκφραστεί, να δίνει και να παίρνει συναισθήματα, κοντά ή μακριά. Η ύλη θα πάρει κατώτερο ρόλο, οι νέοι άνθρωποι που γεννιούνται θα σκέπτονται και θα πράττουν αλλιώς. Και εμείς θα αναγκαστούμε να ακολουθήσουμε. Όποιος δεν κάνει, δεν μπορεί ή δε θέλει θα παραγκωνιστεί.
Αυτός ο χρόνος μοιάζει με ένα τεράστιο λουκέτο που μπαίνει την κατάλληλη στιγμή εκεί που ξέρει και πρέπει! Το ξεκαθάρισμα του χρόνου, μία κοσμική διαλογή και απαραίτητη προεργασία πρακτικά, οργανικά και ψυχικά. Οι φόβοι και οι αμφιβολίες δε θα χωρέσουν στη νέα εποχή. Το 2012 είναι η τελευταία διορία να αναδιοργανωθούμε, να βγάλουμε από πάνω μας τα κόμπλεξ και να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει το τέλειο όπως εμείς νομίζουμε ή θέλουμε να ορίσουμε ως τέλειο, λάθος, σωστό ή κακό. Σεβασμός στον εαυτό μας και μετά στο συνάνθρωπό μας. Οι «δεινόσαυροι» να φεύγουν! Τα κανάλια να κλείσουν όλα αν δεν έχουν να μας προβάλλουν κάτι πραγματικά ενδιαφέρον. Δεν είχαμε φαγούρα να δούμε τον κάθε ξεχασμένο τραγουδιστή ή ηθοποιό να κάνει πατινάζ. Να πάνε να παίξουνε στο σανίδι όπως κάνουν και οι άλλοι, αν «το» έχουν, αλλά, βλέπετε, δεν κάνουν για το μικρόφωνο και το σανίδι, γι’ αυτό μας τους κοτσάρουν στο γυαλί. Εφημερίδες, περιοδικά και άλλα όργανα εξουσίας να κλείσουν επίσης. Μάθαμε να φτιάχνουμε παστίτσιο, φτάνει. Ούτε θα πάω στο Ντουμπάι το καλοκαίρι, όποτε να μη χαίρονται. Και 0,50 λεπτά να πάνε τα έντυπα του Τύπου, ούτε οι ίδιοι δε θα τα αγοράσουνε πλέον.
Δάσκαλοι και καθηγητές να πάνε σπίτι αν βαριούνται. Κανένας μαθητής δεν μπορεί σήμερα να αντέξει κάθε μέρα την ίδια φάτσα για 45 ή και περισσότερα λεπτά, μπροστά σε έναν απαρχαιωμένο πίνακα να μουρμουράει στον ίδιο τόνο ολόκληρα κατεβατά. Αυτό είναι του 2012 το εκπαιδευτικό βασανιστήριο: Δε μαθαίνει κανείς τίποτα. Να δώσουν χώρο σε νέους εκπαιδευτικούς με όρεξη και οπτικοακουστικά μέσα. Όσο για τα βιβλία, πολύ καλά κάναμε, έπρεπε να τα είχαμε πετάξει από καιρό. Αν θέλουμε να κάνουμε καλό στην υγεία μας, να φύγουν οι τσάντες με τα εκατό κιλά βιβλία. Αν θέλουμε να κάνουμε καλό στο περιβάλλον, να φύγουν τα τετράδια και τα μπλοκ και να αφήσουμε και κανένα δέντρο όρθιο! Ή μήπως να γυρίσουμε και στις λίθινες στήλες; Είπαμε, τέλος αυτά που ξέραμε. Μία χώρα της οποίας οι επιστήμονες φιγουράρουν στα πιο προηγμένα τεχνολογικά ιδρύματα του κόσμου είναι ανεπίτρεπτο να πορεύεται ακόμα με αυτές τις σαχλαμάρες!
Και εδώ πατάω [pause], γιατί φέτος έχουμε να πούμε και να κάνουμε πολλά… Όποιος θέλει ακολουθεί. Οι υπόλοιποι όπως φεύγουν να κλείσουν την πόρτα, Ιανουάριος είναι, παγώσαμε… Α, και κάποιος να πει στους cdάδες ότι τα πετάξαμε τα cd player εδώ και χρόνια. Μου θυμίζουνε τους κασετάδες του ’90.
Καλή Χρονιά
Λεωνίδας Θεοδωρίδης
RSS Feed
